บริเวณบันไดหนีไฟชั้น 6 ภายในตึกจอห์นนี่เอนเตอร์เทนเม้นท์ หนุ่มน้อยหน้าหวานนามว่าเทโงชิ ยูยะ ตอนนี้เสื้อผ้าเริ่มหลุดลุ่ย และเมื่อยามใดที่ฝ่ามือของร่างโปร่งลากผ่านผิวขาวเนียน มือน้อยๆก็รีบตะครุบตามเป็นพัลวัล
“อ…อื้อ คาเมนาชิคุง ไม่เอาน่า” ยูยะร้องห้ามเสียงสั่น พร้อมกับเบี่ยงหน้าหนีริมฝีปากร้อนๆของอีกฝ่ายที่แตะแต้มลงมาบนลำคอขาวเนียน
“.. คิดถึงที่สุดเลย ยูยะ”เสียงแหบพร่าเอ่ยงึมงำ ปลายลิ้นร้อนลากผ่านผิวอันขาวใส พร้อมกับดูดเม้มสร้างรอยจางๆไปทั่วอย่างย่ามใจ ยูยะพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่มือของอีกฝ่ายก็ป้องกันไว้อย่างแน่นหนา ยิ่งช่วงหลังๆที่คาเมะรับหน้าที่เป็นพิธีกรภาคสนามรายการเบสบอล ร่างกายที่เคยผอมบางกลับมีกล้ามเนื้อยิ่งขึ้น ไม่ว่ายูยะจะพยายามหลบหลีกให้พ้นไปจากอ้อมแขนแข็งแรงนี้เพียงใด ก็ไม่สามารถจะทำได้เลย
“พ..พอได้แล้ว คาเม..อืมม” เสียงหวานๆของยูยะถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากบางทาบทับลงมา ฝ่ามือของคาเมะเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยเล็กไว้ แล้วบดขยี้ริมฝีปากของร่างในอ้อมแขนอย่างกระหาย
ปลายลิ้นร้อนแทรกซึมไล้วนไปทั่วโพรงปากเล็กเพื่อลิ้มรสความหอมหวานที่น่าหลงไหล ยูยะยกมือขึ้นกำบ่าอีกฝ่ายไว้แน่น ความกังวลว่าจะมีใครมาเห็นเริ่มเลือนหายไปทีละน้อย จะเหลือก็เพียงแค่ความต้องการเท่านั้นที่เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ
ปลายลิ้นที่เกี่ยวกระหวัดเร่งให้ยูยะเบียดกายเข้าหาอีกฝ่ายพร้อมกับจูบตอบไปอย่างโหยหาในสัมผัสที่ห่างหายไปนานของคาเมนาชิ คาซึยะ แต่แล้วยูยะก็ต้องสะดุ้งเมื่อฝ่ามือของร่างโปร่งลากผ่านแผ่นหลังเนียนหายเข้าไปใต้กางเกงยีนส์สีเข้ม
“อะ…คาเมนาชิคุง ..ม..ไม่ได้นะ” ยูยะร้องห้ามเสียงสั่น เอื้อมมือไปคว้ามือมืออีกฝ่ายไว้มั่น
“ทำไมล่ะ?” เสียงแหบๆที่ตอนนี้แตกพร่าอย่างเห็นได้ชัดร้องถามอย่างขัดใจ
“ตรงนี้ไม่ได้ เดี๋ยวถ้าใครมาเห็น…” เสียงของยูยะขาดหายไปอีกครั้งเมื่อคาเมะยกนิ้วขึ้นมาเตะปากบางไว้
“ชู่ววว …แค่นิดเดียวนะ นายก็อย่าร้องเสียงดังละกัน” คาเมะบอกพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก ยิ้มในแบบที่ยูยะไม่สามารถจะปฏิเสธได้ไม่ว่าจะครั้งไหนๆ ปากบางๆประทับจูบลงบนลำคอขาวอีกครั้งพร้อมๆกับที่มือหนาค่อยๆปลดตะขอกางเกงยีนส์สีเข้มออกแล้วเลื่อนมือเข้าไปภายในบ็อกเซอร์ของยูยะ
“อะ…คาเมะ…” ยูยะร้องเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงแผ่ว ยิ่งคาเมะขยับมือเด็กหนุ่มยิ่งรู้สึกทรมาน มือเล็กช้อนประคองใบหน้าของอีกฝ่ายขึ้นมาประทับจูบลงบนกลีบปากบาง ดูดดึงหยอกเย้าสลับบนล่างอย่างต้องการระบายความรู้สึกที่กำลังอัดอั้นจากส่วนกลางของลำตัว ยิ่งคาเมะเร่งมือรูดรั้งท่อนกายเร็วขึ้นเท่าไหร่ ปลายลิ้นร้อนชื้นของเด็กหนุ่มก็เร่งเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของอีกฝ่ายตามจังหวะอันร้อนแรงนั้น
“อืมมม ยูยะ..” คาเมะครางเฝ้าตอบสนองอารมณ์ที่ตัวเองเป็นคนจุดขึ้นให้ยูยะจากทั้งข้างบนข้างล่าง ในขณะที่ท่อนกายกลางลำตัวของตัวเองก็เริ่มดันตัวนูนขึ้นมาบ้างแล้ว
“คา..คาเมะ อะ..” ยูยะครางแล้วเลื่อนมือลงไปกุมส่วนที่นูนเด่นบนกางเกงของอีกฝ่ายบ้าง
“ช่วย…ฉันที..ยูยะ” คาเมะกระซิบเบาๆข้างหูคนหน้าหวาน ใบหน้าที่ขึ้นสีเลือดของยูยะพยักขึ้นลงช้าๆ มือเล็กค่อยๆปลดกระดุมกางเกงอีกฝ่ายออก
~今 この地球で君と僕が出会えたから
触れ合うように語り合おうよ~~
ยูยะชะงัก เมื่ออยู่ๆโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าหลังกางเกงดังขึ้น แต่คาเมะกลับไม่สนใจยังคงเร่งมือเคล้นคลึงท่อนกายของอีกฝ่ายพร้อมกับก้มลงจุมพิตซอกคอขาวเนียนดั่งไม่ได้ได้ยินเสียงโทรศัพท์ ที่ยังคงดังขึ้นเรื่อยๆก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ
“ค..คา.เมะ …อ..อืม โทร รศัพท์ อะ ด..ดัง อ..อ๊า~ “ ยูยะบอกออกมาอย่างยากเย็น ร่างเล็กบิดกายไปมาตามจังหวะรูดไล้ของคาเมะ
“ช่างมัน.. ยูยะ เร็วๆซิ” คาเมะกระซิบเร่งที่ข้างหู ใบหน้าของยูยะแดงจัดริมฝีปากอิ่มขบเข้าหากันอย่างทรมาน
“ค..คาเมะ อาจ..จะ เป็น บอส โทร..ตาม ..ก..ก็ได้ อื่ออ” ยูยะบอกมือจิกลงกับบ่าของร่างโปร่ง ผิวกายสั่นระริก มืออีกข้างของเขาควานสะเปะสะปะไปข้างหลัง พอกระทบเข้ากับเจ้าเครื่องมือสื่อสารขนาดจิ๋วก็รีบคว้าขึ้นดู
“ค..คาเมะ ร..เรียวจัง..โทรมา..จริงๆด้วย” เด็กหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงหอบจัดเหมือนวิ่งมาราธอนมาไม่ต่ำว่า สิบกิโลเมตร ดวงตากลมโตจ้องตาคาเมะอย่างอ้อนวอน คาเมะถอนใจเบาๆ
เสียงโทรศัพท์ที่ดังลั่นอย่างต่อเนื่องทำเอาเขาก็เริ่มหมดอารมณ์แล้วเหมือนกัน มือที่เคลื่อนไหวค่อยๆหยุดลงอย่างเชื่องช้า คาเมะซบหน้าลงกับซอกคอขาวของยูยะพร้อมกับกระซิบ
“รับซิ” ยูยะจึงทำตามอย่างว่าง่าย
“โมชิ โมชิ”
~อยู่ไหน ห๊า เทโงชิ ผู้จักการมารอนาย เกือบ 20 นาทีแล้วนะ ~
เสียงของเรียวที่ลอดมาตามโทรศัพท์เล่นเอายูยะย่นคอด้วยความสยอง แต่คาเมะที่ได้ยินเสียงนั้นอย่างเต็มสองรูหูกลับ จิ๊ ปากอย่างเซ็งๆ
~เสียง ใคร? นายอยู่กับใคร เทโงชิ~
เสียงเรียวตะหวาดลอดมาในโทรศัพท์อีกครั้ง ทำเอายูยะสะดุ้ง
“ป..เปล่า ฮะ เรียวจัง ผมอยู่ในห้องน้ำ จะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ ..นะ” ยูยะเรียบบอกก่อนจะกดตัดสายอย่างรวดเร็ว แล้วถอนหายใจยาวเหยียด คาเมะจึงค่อยๆยืดตัวเต็มความสูงที่ไม่สูงไปมากกว่ายูยะเท่าไหร่นัก สายตาคมจ้องมองยูยะอย่างละห้อย
“ฉันต้องไปแล้ว อย่าทำหน้าอย่างนั้นซิ” ยูยะบอกเสียงหวาน พร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาใจคาเมะถอนหายใจอย่างเซ็งๆแต่ก็ยังมีกะใจเอื้อมมือมาจัดการกับกางเกงของคนตัวเล็กกว่าให้เข้าที่อย่างเรียบร้อย
“ไปเถอะ” ร่างโปร่งกัดฟันพูด คนตาโตได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ แล้วเด็กหนุ่มดึงใบหน้าของคาเมะมาจูบอีกครั้ง อีกฝ่ายจึงตอบสนองจุมพิตนั้นอย่างดื่มด่ำจนคนตัวเล็กกว่าต้องครางประท้วง เกือบนาทีกว่าคาเมะจะยอมปล่อยยูยะให้เป็นอิสระ ใบหน้ากลมยิ้มหวานให้อีกครั้งก่อนจะเดินผละไป คนที่อยู่ข้างหลังก็ได้แต่ถอนใจยาวยืนพิงกำแพงมองคนที่เดินจากไปอย่างอาวรณ์
…..คราวหน้าฉันไม่จะไม่ปล่อยให้นายไปง่ายๆแบบนี้แน่ เทโงชิ ยูยะ …..
“วันนี้คาเมะ มันเป็นอะไรทำน่าตาสยองยิ่งกว่าโคกิอีกว่ะ” ทัตสึยะกระซิบเบาๆกับยูอิจิพร้อมกับเหลือบตาไปมองคาเมะที่นั่งจ้องมือถือแล้วยิ้มเหมือนพวกโรคจิต
แถมทำตาวาววับยังกับว่าในโทรศัพท์มีคลิปที่เด็ดสุดๆในแบบที่ทุกคนคาดไม่ถึงซ่อนอยู่ ซึ่งความจริงอาจเป็นเช่นนั้นก็ได้ เพราะแม้แต่โคกิที่ชอบมาวนเวียนป้วนเปี้ยนนัวเนียกับคาเมะบ่อยๆ วันนี้มาเจออาการนี้เข้าอย่างจัง ยังต้องถอยไปตั้งหลักคุยกับจุนโนะอยู่อีกมุมของห้องแต่งตัว
“เจ้าคาเมะดูแปลกๆนะวันนี้” จุนโนะเอ่ยกับโคกิเบาๆในขณะที่มือก็พลิกนิตยสารเล่มหนาไปด้วย
“ใช่ รังสีอันตรายไม่ควรเข้าใกล้เกิน หนึ่งเมตร” โคกิกระซิบตอบ
“ทำไม?” ยิ่งคุยกันก็ดูเหมือนทั้งคู่ยิ่งกระซิบกันมากขึ้น ด้วยสาเหตุอันไดแม้แต่โคกิก็ยังไม่รู้
“ดูหน้าหมอนั่นดิ เหมือนเก็บกดมานานเป็นปี ใครเข้าใกล้มีหวังโดนจับกดโดยไม่รู้ตัวแน่ๆ” โคกิว่าพลางเสียวสันหลังแว่บๆ
…เพราะว่าคนอย่าง โจ๊กเกอร์แรพเปอร์ผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ จะไม่ยอมให้ไอ้หน้าสวยน้องเล็กประจำวงมากดได้หรอก เขาต่างหากจะเป็นฝ่ายกดหมอนั่นน่ะ…. โคกิคิดในใจพร้อมกับมองไปที่คาเมะด้วย
เสียงสต๊าฟรายการร้องตะโกนโหวกเหวกอยู่หน้าประตู สมาชิกคัตตุนทุกคนต่างรีบขยับตัว โดยเฉพาะคาเมนาชิ คาซึยะ ที่ดูจะระริกระรี้เป็นพิเศษ
"คัตตุน คิว 5 นาทีครับ สแตนด์บายได้แล้ว" สมาชิกทุกคนตรวจสอบเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกมาที่หน้าประตูที่เปิดกว้างรออยู่ แต่แล้วหัวขบวนอันประกอบไปด้วยจุนโนะและโคกิก็พากันหยุดชะงัก ก่อนจะยิ้มอย่างยินดี
"เฮ้ๆ เรียวจัง ยามะพี !! " โคกิตะโกนอย่างดีใจเมื่อเห็นเพื่อนร่วมค่ายกำลังเดินจับกลุ่มมาตามทางเดิน
"อ้าววว คัตตุนนี่ เห๋??? เพิ่งรู้ว่าต้องออกคิวเดียวกัน" โคยาม่าร้องอย่างยินดี ทุกคนต่างยิ้มอย่างตื่นเต้นที่เจอเพื่อนร่วมค่ายที่สนิท แล้วต่างทักทายกันอย่างเป็นกันเอง
คาเมะเองก็ได้แต่มองไปที่น้องเล็กของอีกวงไม่วางตา แต่พอทำท่าจะเดินเข้าไปหา ตัวเขาก็โดนยามะพีดึงไว้ซะก่อน
"คาเมะ ไม่ได้เจอตั้งนาน เป็นไง ชูจิ คิดถึงอากิระ บ้างม๊ายยย" ยามะพีทำเสียงยานคาง เหมือนวิญญานของอากิระเข้าสิงร่างกระทันหัน พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาหาคาเมะจนเจ้าตัวต้องรีบผลักใบหน้าหล่อๆ ที่แสดงอาการรั่วจัดของอากิระได้อย่างแนบเนียน ออกไปให้ห่างตัว
"ไม่ได้นะยามะพี ตอนนี้นายต้องเป็น ยาบุกิ โจ ไม่ใช่เหรอ" คาเมะว่า ยามะพีเลยหัวเราะออกมา
"เก่ง แสดงว่านายก็ติดตามฉันอยู่ใช่มั๊ย?" ยามะพีชี้มาที่อดีตคู่หู ชูจิโตะอากิระของเขา คาเมะจึงหัวเราะออกมาบ้าง
"แน่นอนก็นายเป็นคู่หูของฉันนี่ เออ แล้วคอนเสิร์ตเคาท์ดาวน์ปีนี้ เราต้องขึ้นโชว์ด้วยกันอีกใช่มั๊ย?" คาเมะถาม แต่สายตากลับมองเลยไปด้านหลังของยามะพี
ใช่ ตรงนั้นมี เทโงชิ ยูยะยืนอยู่ กับลุคส์ใหม่ผมตรงในแบบที่คาเมะเพิ่งเห็นของจริงเป็นครั้งแรก หลังจากที่ได้แค่เฝ้ามองอยู่ในโทรศัพท์มานานหลายอาทิตย์ เป็นไปตามที่คาเมะคาดที่ว่าผมทรงใหม่ของยูยะนั้นส่งผลให้เขาดูน่ารักยิ่งกว่าผมทรงหยิกหยอยนั่นเป็นกอง
"คิวครับ คัตตุน นิวสึ" เสียงสต๊าฟตะโกนดังมาจากหลังเวที ทำให้คาเมะไม่ได้ยินคำตอบจากยามะพี ซึ่งเขาก็ไม่ได้สนใจซักเท่าใหร่ เพราะตามัวแต่ไปมองที่น้องเล็กของวงเพื่อนร่วมค่ายมากกว่า
เสียงกริ๊ดจากภายนอกดังขึ้นเมื่อพิธีกรรายการ ซึ่งนั่นก็คือซากุราอิ โช รุ่นพี่ร่วมค่าย จากอาราชิประกาศให้คิวสำหรับพวกเขาทั้ง 2 วง สต๊าฟส่งสัญญานให้ นิวสึ เดินนำออกไปก่อนโดยยามะพีและมัตสึ และจึงตามด้วยสมาชิกที่เหลือ
คาเมะได้แต่ภาวนา ขอให้ยูยะเดินรั้งท้ายเข้าไว้ เขาพยายามที่จะส่งสัญญานให้คนตัวเล็กกว่าทราบ แต่ดูเหมือนยูยะจะมองไม่เห็นมันเลย เพราะเจ้าตัวนั้นเดินตามหลังมัตสึไปติดๆ ในส่วนของคัตตุนนั้นก็เป็นโคกิกับยูอิจิที่เดินนำออกมาก่อน แม้คาเมะจะอยากแทรกเพื่อนๆเพื่อเดินเข้าไปให้ทันยูยะแค่ไหนก็ไม่สามารถทำได้เลย สิ่งที่ทำได้จึงมีแค่เพียงเดินตามหลังเพื่อนร่วมวงออกมาเงียบๆ แต่แล้วคาเมะที่เดินก้มหน้าก้มตาออกมาเป็นคนสุดท้าย ก็ต้องแอบร้องตะโกนอย่างดีใจอยู่ข้างในคนเดียว เพราะเมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าพื้นที่ที่ทัตสึยะบีบให้เขาต้องยืนนั้น มีร่างของคนที่เขาคิดถึงอยู่ตลอดหลายอาทิตย์ที่ผ่านมายืนอยู่ เท้าที่กำลังจะก้าวไปยืนด้านขวาของทัตสึยะจึงรีบก้าวมายืนฝั่งซ้ายมือของทัตสึยะแทบจะทันที และดูเหมือนว่าคนที่เดินออกมาก่อนจะเพิ่งรู้สึกตัว น้องเล็กของวงนิวสึจึงหันไปมองข้างหลัง แล้วรอยยิ้มอันแสนหวานก็กระจายทั่วไปหน้า
"คาเมนาชิคุง" ยูยะขยับปากเบาๆ คาเมะยิ้มตอบรอยยิ้มแสนหวานนั่น เขาหันไปมองเรียวที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างเกรงใจ
เมื่อพิธีกรเริ่มรายงานถึงผลงานต่างๆในรอบปีของทั้ง 2 วง คาเมะก็เริ่มขยับเข้าไปใกล้ยูยะทีละนิด แต่พอกล้องแพนมายังตำแหน่งที่เขายืน คาเมะก็ชะงักดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย
จริงๆเขาไม่ได้กลัวจะขัดใจแฟนคลับนะ ถ้าเขาจะทำอะไรประเจิดประเจ้อตรงนี้กับยูยะ เพราะตั้งแต่เจ้าเพื่อนตัวดี อาคานิชิ จิน โกอินเตอร์ไปอเมริกา นอกจากกระแสคู่ อคาเมะแล้ว ก็เริ่มมีกระแสการจับคู่คาเมะกับคนอื่นไปเรื่อยเข้าแทรกมาไม่ขาด และหนึ่งในนั้นก็มีคู่ เทโกคาเมะ ด้วย ดังนั้นการจะเซอร์วิสแฟนๆซักเล็กๆน้อยๆก็คงจะไม่เป็นไร
แต่ว่าคนที่เขาเกรงใจจริงๆคงจะเป็นคนที่อยู่เบื้องบน ที่ป่านนี้คงจะนั่งทำงานอยู่บนชั้นสูงสุดของตึกจอห์นนี่เอนเตอร์เทนเม้นท์โน่นต่างหาก
ในขณะที่พิธีกรรายงานไปเรื่อยๆ โดยที่คาเมะไม่สนใจจะฟังเท่าใหร่ เขาก็รู้สึกได้ว่า ร่างของยูยะนั้นก็ค่อยๆถอยหลังกลับมาหาเขาเหมือนกัน ผมทรงใหม่ที่น่ารักแทบขาดใจดิ้นกับร่างเล็กที่เขาอยากกอดใจแทบขาดตอนเจอหน้าแว่บแรกที่หน้าห้องแต่งตัว ตอนนี้คนตัวเล็กกว่าอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม….
ความรู้สึกทั้งหมดนั้นส่งผลให้เขาก้าวเข้าไปใกล้ร่างของยูยะมากขึ้น
“ยูยะ วันนี้น่ารักที่สุดเลยรู้มั๊ย?” เสียงแหบกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู ยูยะหันไปยิ้มกว้างส่งให้ ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อ ทำท่าจะส่งเสียงตอบแต่เรียวที่ยืนอยู่ข้างๆส่งมือมากระตุกชายเสื้อไว้ก่อน แล้วเสียงของยามะพีก็ดังขึ้น ยูยะจึงหันไปโค้งอย่างขออภัยให้เรียวที่ยืนทำหน้าดุคุมอยู่
สิ้นบทสัมภาษณ์สั้นๆ พิธีกรก็ส่งคิวให้นิวสึไปเตรียมตัวสำหรับไลฟ์ สมาชิกทั้งหมดของวงต่างกล่าวคำขอบคุณพร้อมกับโค้งลงต่ำ แต่ก่อนจะเดินออกมาชายเสื้อสีดำของยูยะก็โดนดึงเล็กน้อย พอหันกลับไปก็พบกับสายตาคมๆที่จ้องมาอย่างหวานหยดของคาเมะนั่นเอง
“เลิกงานแล้ว กลับด้วยกันนะ” คาเมะขยับปากบอกเบาๆ ยูยะเปิดยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วรีบเดินตามเหล่าสมาชิกของวงออกไป
ในที่สุดการอัดรายการทั้งหมดก็สิ้นสุดลง สมาชิกคัตตุนต่างพากันบิดขี้เกียจ ระหว่างที่เก็บของส่วนตัวลงกระเป๋าของตัวเอง
“คาเมนาชิ วันนี้เป็นอะไร ไม่ค่อยเต้นเลยนะ” ยูอิจิถามขณะยัดเสื้อที่ได้จากสไตลิสต์ลงกระเป๋า
“อืม…นึกท่าเต้นไม่ค่อยออกน่ะ” คาเมะตอบยิ้มๆ โดยไม่ใส่ใจซักนิดว่า ยูอิจิจะแปลกใจแค่ไหนกับคำตอบนั้น
“เสร็จแล้ว ไปแล้วนะ บายๆ” คาเมะร้องออกมาอย่างร่าเริงก่อนจะเดินหิ้วกระเป๋าตัวปลิวออกไป ระหว่างทางเขาผิวปากจนเหล่าสต๊าฟสถานีต่างมองด้วยความแปลกใจ แต่ทุกคนก็ยังมีกระใจ เอ่ย ‘โอซึกาเระซามะ’ กับเขา คาเมะก็โค้งตอบไปอย่างคนที่ถูกฝึกสอนมาดี จนกระทั่งมาถึงลานจอดรถโทรศัพท์เครื่องจิ๋วก็ถูกควักออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค๊ท แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนใจยัดมันกลับไปที่เดิมแล้วเดินไปยืนพิงผนังกระจก ริมประตูทางออกแทน
ไม่นานนักประตูก็เปิดกว้างออก คาเมะรีบยืนตัวตรงใบหน้าภายใต้แว่นสีชายิ้มกว้าง แต่แล้วเขาก็หุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อเห็นชัดว่าคนที่เปิดประตูมาคือใคร
“อ้าวว คาเมนาชิคุง รอใครเหรอ?” มัตสึนั่นเองคือบุคคลที่เดินออกมา
“ป..เปล่า …แล้วสมาชิกคนอื่นล่ะ” คำถามของคาเมะทำเอามัตสึแปลกใจเล็กน้อย แต่เขาก็ยังตอบ
“เรียวจังกลับพร้อมยามาชิตะคุงแล้ว ส่วนชิเงะไปกับเคย์จัง ส่วนเจ้าเทโงชิ ไปเข้าห้องน้ำมั้ง”
คาเมะพยักหน้าก่อนจะยิ้มให้มัตสึ
“กลับบ้านดีๆล่ะ” มัตสึพยักหน้าอย่างงงๆ เขาโบกมือให้คาเมะก่อนจะเดินไปที่รถ คาเมะมองตามมัตสึไปจนสุดสายตาแล้วรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นมาที่ริมฝีปากบาง เขารีบเอากระเป๋าไปยัดใส่รถแล้วเดินกลับเข้าไปในอาคารอีกรอบ แต่คราวนี้เป้าหมายอยู่ที่ห้องน้ำชาย !!~
“ฮะก้าจัง อัดรายการเสร็จแล้ว พรุ่งนี้ผมหยุดจะกลับบ้านนะ”
เสียงหวานใสที่ดังลอดออกมาจากห้องน้ำ ทำเอาคาเมะยิ้มออกมา โชคเป็นของเขาที่ในห้องน้ำไม่มีใครนอกจากคนตาโตที่มัวแต่คุยโทรศัพท์อยู่ โดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างซักนิด
“ไม่ได้ฮะ วันนี้ผมนัดกับเพื่อนแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้นะครับ …นะฮะ ผมรักก้าจังนะครับ” ทันทีที่มือเล็กกดตัดสาย วงแขนอุ่นๆก็รวบร่างของคนตาโตเข้ามากอดแน่น ยูยะตกใจเล็กน้อย แต่เมื่อมองเห็นว่าเป็นใครเจ้าตัวก็ยิ้มแป้นออกมา
“ทำไมไม่บอกแม่นายล่ะว่ามีนัดกับแฟน ไม่ใช่เพื่อน” เสียงแหบกระซิบกับต้นคอด้านหลังทำเอายูยะขนลุกซู่ด้วยความจักจี้
“ต้องให้จอห์นนี่ซังอนุมัติก่อน ฉันถึงจะพูดแบบนั้นได้” ยูยะหันไปบอกยิ้มๆ แล้วก็ต้องทำตาโตเมื่อโดนคนอายุมากกว่าขโมยจูบไปทีหนึ่ง อย่างห้ามใจไว้ไม่ไหว
“คาเมะนาชิคุง !!~ ไม่ได้นะที่นี่มัน…” ยูยะพูดได้แค่นั้นก็ต้องตาค้างอีกรอบเมื่อคาเมะก้มลงหอมแก้มยุ้ยๆนั่นซะฟอดใหญ่
“ก็คิดถึงนี่นา … อีกอย่างเห็นห้ามกันแบบนี้ แต่จริงๆยูยะก็ชอบเหมือนกันใช่มั๊ย” คาเมะถามยิ้มๆส่งผลให้แก้มยุ้ยๆที่เพิ่งโดนขโมยหอมไปเมื่อกี้ขึ้นสีเรื่อ ฝ่ามือเล็กๆของยูยะซัดเบาๆลงบนต้นแขนของอีกฝ่าย
“คาเมะบ้า กลับกันเถอะ เดี๋ยวใครมาเห็นม่ายดีเลย” ยูยะยกนิ้วชี้ส่ายไปมา คาเมะยกมือขึ้นตะเบ๊ะ ก่อนจะหันไปหยิบกระเป๋าของยูยะมาถือไว้อีกมือก็กระชับมือเล็กไว้แล้วเดินเคียงคู่กันไปยังรถที่จอดอยู่
“ทำผมทรงนี้แล้วยูยะของฉันน่ารักที่สุดเลย” คาเมะก้มลงกระชิบในขณะที่ใส่เข็มขัดนิรภัยให้อีกฝ่าย ยูยะอมยิ้มก่อนจะเอียงคอมองคาเมะ ที่ใบหน้าอยู่ห่างไม่ถึงสิบเซนต์
“คาซึยะก็หล่อเหมือนกัน” บอกอีกฝ่ายอย่างเอาใจ พร้อมกับจับปลายผมที่ชี้โด่เด่ของคาเมะเล่นไปมา
สายตาคมที่มองมาพราวระยับเหมือนมีใครเอาดาวทั้งฟ้ามาโปรย และมันก็ไม่ต่างกับดวงตากลมโตของอีกฝ่ายซักเท่าใหร่ ใบหน้าที่เคยห่างค่อยๆเคลื่อนที่เข้าหากันเหมือนมีแรงดึงดูด ในที่สุดระยะห่างทั้งหมดก็หายไปเมื่อริมฝีปากบางทาบทับลงบนกลีบปากนุ่ม ปลายลิ้นที่อ่อนหวานกวาดไล้ตามแนวฟันเรียงสวยอย่างโหยหาในสัมผัสที่ห่างหายไปนาน ต่างฝ่ายต่างเฝ้าตอบสนองความคิดถึงให้แก่กันและกัน เนิ่นนานจนกระทั่งเป็นยูยะที่ทำเสียงประท้วงอึกอัก ฝ่ามือน้อยๆพยายามผลักไหล่ของคาเมะออก แต่คาเมะก็ไม่ยอมแพ้พยายามรุกไล่อีกฝ่ายจนร่างของยูยะแทบจะจมลงกับเบาะรถ ฝ่ามือที่เคยประคองท้ายทอยเล็กเลื่อนมาตามสีข้างก่อนจะหายเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว
“ค..คาเมะ เดี๋ยว อืออ” เสียงที่พยายามประท้วงขาดหายไปเมื่อริมฝีปากร้อนๆไล่เรื่อยลงไปตามลำคอขาว กดจูบเพื่อสร้างร่องรอยของความเป็นเจ้าของไปทั่ว
“ฉันคิดถึงยูยะ ใจจะขาดอยู่แล้วนะ” คาเมะกระซิบที่ข้างหูเสียงหวานออดอ้อนเอาแต่ใจ
"กลับถึงบ้านก่อนก็ได้นี่" ยูยะต่อรองด้วยใบหน้าที่แดงจัด คาเมะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหวาน แล้วยกตัวขึ้นจูบเร็วๆทีหนึ่งบนกลีบปากนุ่มที่เริ่มจะบวมช้ำ
"สัญญานะ" คาเมะทำเสียงอ้อนเหมือนเด็กๆ ยูยะจึงยิ้มก่อนจะพยักหน้า
"อื่อ วันนี้ฉันจะตามใจคาซึยะทุกอย่างเลย แล้วก็...." ยูยะเว้นระยะพร้อมกับหรี่ตาลงนิดหนึ่ง
"จะต่อให้จบจากคราวที่แล้วด้วย" เสียงหวานกระซิบเบาๆที่ข้างหูคาเมะ
คนตาคมทำตาโตขึ้นมาทันที เขาหันไปมองยูยะอย่างเจ้าเล่ห์จูบหนักๆทีหนึ่งที่ข้างแก้มอิ่ม ก่อนจะหันไปสตาร์ทรถแล้วรีบขับออกไป เป้าหมายอยู่ที่คอนโดสุดหรูใจกลางเมือง...
“ยูยะ " ท่ามกลางความเงียบสงบภายในลิฟท์ คาเมะก็เรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆ
“หือ?” คนอายุน้อยกว่าขานรับแต่ตากลมโตก็ยังไม่ละไปจากตัวเลขสีแดงที่โชว์บอกชั้น ที่อยู่เหนือประตูลิฟท์
“นายรักฉันรึเปล่า?"คำถามจากร่างโปร่งดังขึ้นพร้อมกับวงแขนอุ่นจัดที่รัดรอบกาย ยูยะยิ้มแล้วเอนตัวพิงไหล่บางของอีกฝ่าย
“รักซิ ถามแปลกๆ แล้วคาซึยะล่ะ รักยูยะมั๊ย" ยูยะถามกลับ
“รักมากกก " คาเมะลากเสียงยาว ยูยะหัวเราะออกมาคิกคัก แต่ก็ต้องย่นคอเมื่อริมฝีปากอุ่นจัดของคาเมะเริ่มไต่ไปตามลำคอขาว
“คาเมะ..เดี๋ยวก่อนตรงนี้มีกล้องนะ" ยูยะร้องห้ามพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบ คาเมะยิ้มที่มุมปากสายตาพราวระยับขี้เล่นจนยูยะขนลุก แล้วคาเมะก็พลิกร่างของยูยะดันจนติดผนังลิฟท์ แว่นตาสีชาที่ห้อยอยู่บนคอเสื้อก็ถูกดึงมาสวมให้คนตัวเล็กกว่าอย่างรวดเร็ว
“แค่นี้ก็ไม่มีใครจำได้แล้ว " คาเมะบอกเสียงนุ่มแล้วก้มลงจูบร่างในอ้อมแขน
“อื่อ....คาซึยะ เดี๋ยวเหอะ" ยูยะค้อนพลางตีลงบนไหล่คาเมะเบาๆ
“เดี๋ยวอะไร หึ " คนอายุมากกว่าถามตาพราว มือหนายกขึ้นบีบแก้มนุ่มๆอย่างหมั่นเขี้ยว ยูยะอมยิ้ม
“เดี๋ยวก็ถึงห้องแล้วนะดิ " เจ้าตัวเล็กหัวเราะร่า เมื่อลิฟท์เปิดออกเจ้าตัวก็รีบวิ่งไปยังห้องชุดสุดหรูที่อยู่ริมสุด แต่พอวิ่งมาถึงหน้าห้องหมายเลข 2311 ก็นึกได้ว่ากุญแจนั้นอยู่กับเจ้าของห้อง เขาจึงหันไปมองคนที่วิ่งตามหลังมา เพียงชั่วอึดใจที่ร่างโปร่งวิ่งมาถึง กุญแจในมือถูกไขอย่างรวดเร็ว พอประตูเปิดออกร่างสองร่างก็ล้มกลิ้งไปบนพื้นพรม ยูยะหัวเราะเสียงดังใต้ร่างของคาเมะที่ทาบทับอยู่ด้านบน คนทั้งคู่รู้สึกปลอดโปร่งใจและเป็นอิสระอย่างยิ่ง
ความรักที่ต้องปิดปังจากทั้งเพื่อนร่วมวงและเบื้องบนที่มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายต่อชีวิตในวงการของพวกเขา ก็คนที่คุณก็รู้ว่าใครนั่นแหละ นับตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไปในห้องนี้ ทั้งยูยะและคาเมะไม่ต้องกังวลใจอะไรอีกแล้ว
“คราวนี้จะทำอะไรก็ได้แล้วใช่มั๊ย?” คาเมะถามเสียงหวาน ยูยะยิ้มยกมือขึ้นโอบรอบคออีกฝ่ายหลวมๆ
“เริ่มจากตรงไหนดีน๊า" ยูยะว่าพลางยกมือขึ้นเขี่ยกระดุมเม็ดแรกบนเสื้อของคาเมะ ดวงตากลมโตที่มองมาอย่างเชิญชวนทำเอาสมองของคาเมะเบลอไปหมด ลมหายใจแผ่วๆที่ใกล้เข้ามาทำให้คาเมะไม่กล้าแม้จะกระพริบตาด้วยซ้ำ
และแล้วริมฝีปากของทั้งคู่ก็เจอกันอีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างเฝ้าถ่ายทอดความรักที่มีให้แก่กันผ่านรสจูบอันแสนหวาน ยูยะยันตัวขึ้นนั่งพร้อมกับดึงรั้งร่างโปร่งของคาเมะมาแนบกาย ริมฝีปากอิ่มกดจูบลงบนซอกคอของอีกฝ่าย ฝ่ามือเล็กลูบไล้ไปตามแผ่นอกเรียบเนียน คาเมะจึงขยับตัวพยุงร่างเล็กของยูยะพาไปยังโซฟากลางห้อง
เสื้อเชิ้ตสีขาวของทั้งคู่ถูกปลดทิ้งวางกองรวมกันที่พื้นพรมโดยไม่ไม่มีใครคิดจะสนใจ ฝ่ามือของคาเมะสัมผัสไปทั่วร่างเล็กที่เขาหลงไหล ยูยะหอบหายใจถี่เมื่อปลายลิ้นของคาเมะดูดกลืนตุ่มไตสีสีชมพูที่ตื่นตัวรับสัมผัสของอีกฝ่าย ฝ่ามืออีกข้างของคาเมะลากผ่านหน้าท้องเนียนเรียบหายเข้าไปใต้บ็อกเซอร์สีเข้ม
แค่เพียงโดยสัมผัสเพียงเล็กน้อยร่างกายของยูยะก็เหมือนจะหลอมละลายไปซะให้ได้ ภายใต้ฝ่ามือที่ร้อนผะผ่าวของร่างที่ทาบทับอยู่ด้านบน
“ยูยะ ...อย่า เอาเปรียบกันซิ" คาเมะกระซิบเสียงพร่า ฝ่ามือน้อยๆของยูยะจึงยกขึ้นประคองใบหน้าคมไว้ แล้วประทับจูบลงบนกลีบปากบาง ปลายลิ้นสีชมพูไล้วนไปทั่วโพรงปากนุ่มแล้วเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นร้อนอย่างยั่วเย้าทำเอาคาเมะหลุดครางออกมา แล้วฝ่ามืออีกข้างของยูยะก็เลื่อนลงต่ำ สัมผัสกับกายร้อนของร่างโปร่ง ลมหายใจหอบของทั้งสองฝ่ายประสานกันอย่างลงตัว เมื่อฝ่ามือของทั้งคู่ขยับรูดไล้ช่วยตอบสนองความต้องการให้แก่กันและกัน
“ค...คาซึ..ยะ " เสียงหวานใสร้องเรียกอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกทรมาน เมื่อปลายนิ้วของอีกฝ่ายค่อยๆเบิกช่องทางคับแคบเข้าไปภายใน ยิ่งคาเมะเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปแล้วเริ่มขยับ ยูยะก็ผวาตัวกอดร่างโปร่งไว้แน่น ริมฝีปากที่บวมช้ำกดจูบลงบนลำคอของอีกฝ่าย แล้วลากไล้ไปตามแก้มของคาเมะ
“ค..คาซึ..ยะ ใส่..เข้ามาที..นะ" เสียงหวานเร่งบอก คาเมะก้มลงจูบอีกฝ่ายเพื่อผ่อนคลายความทรมานให้ แล้วค่อยๆแทรกกายร้อนเข้าไปยังช่องทางคับแคบแม้จะไม่ใช่ครั้งแรก แต่กายของยูยะก็สั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้ คาเมะจึงคู้ตัวลงกอดร่างเล็กกว่าไว้ พร้อมกับขยับกายให้เข้าไปลึกสุด ริมฝีปากบางแตะลงข้างใบหูเล็กแล้วกระซิบ
“ขยับซิ ยูยะ ..” วงแขนเล็กกอดรัดร่างที่อยู่ด้านบนไว้แน่น ดวงตากลมโตหวานฉ่ำปรือจ้องอีกฝ่ายตาไม่กระพริบ ยิ่งคาเมะส่งยิ้มที่มุมปากมาให้ กายของยูยะเหมือนจะหลอมละลายไปกับรอยยิ้มนั่น
ริมฝีปากของทั้งคู่บดเบียดดูดดึงด้วยอารมณ์วาบหวามพร้อมกับขยับกายส่วนล่างเข้าหากัน เสียงครางดังสลับกับเสียงหอบหายใจ ปนไปกับหยาดเหงื่อที่พร่างพรู ต่างร้องเรียกชื่อกันและกันดุจละเมอ ยิ่งคาเมะเร่งขยับกายร้อนเท่าไหร่ ยูยะก็รู้สึกเหมือนใจจะขาดตามไปด้วย
“ค..คาซึ.ยะ อึก...ฉ..ฉันจะตายอยู่แล้ว..นะ อ๊าาา " เสียงหวานที่เอื้อนเอ่ยยิ่งเหมือนเป็นแรงกระตุ้นให้คาเมะเร่งจังหวะรักให้เร็วยิ่งขึ้น ฝ่ามือที่ประคองแผ่นหลังเล็ก เลื่อนมากอบกุมท่อนกายของอีกฝ่ายที่ตั้งชันเสียดสีกับหน้าท้องของเขาไปมายามเมื่อร่างโปร่งขยับกาย
“ถ้า..จะ ต้องตาย เราก็ต้องตาย..พร้อมกัน ยูยะ " คาเมะบอก ใบหน้าที่พราวไปด้วยเหงื่อของยูยะส่งยิ้มหวานหยดมาให้ มือเล็กทาบทับลงบนหลังมือคาเมะ ก่อนจะออกแรงรูดรั้งท่อนกายของตนตามจังหวะรักที่โหมกระหน่ำระลอกแล้วระลอกเล่าของคาเมะ ใบหน้าหวานเบียดชิดกับซอกคอหอมกรุ่น ริมฝีปากที่บวมช้ำขบกัดกันแน่น สลับกับร้องครางเสียงหลง ยิ่งทำให้คาะเมะแทบจะละลายไปกับความน่ารักของร่างในอ้อมแขน
“ม...ไม่ไหวแล้ว..นะ คาซึยะ อื่ออ ~" ยูยะร้องออกมา เมื่อแรงกระแทกเบื้องล่างเร่งจังหวะรักขึ้นเรื่อยๆ
“ฉัน..ก็เหมือน..กัน … ไป...ด้วยกันนะ " น้ำเสียงที่แหบพร่าของคาเมะเหมือนเป็นแรงกระตุ้นให้กับร่างเล็ก เจ้าตัวขยับกายสอดคล้องกับร่างโปร่ง ด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี จนกระทั่ง
“ค..คาซึ..ยะ ฉัน...อ๊าาา" ร่างกายของยูยะสั่นสะท้านเมื่อมาถึงจุดสูงสุดแห่งอารมณ์รัก คาเมะก็เหมือนกัน เจ้าตัวกระตุกอย่างแรง ร่างกายสั่นเทิ้ม ด้วยความสุขที่แพร่กระจายไปทั่วร่าง
"ย..ยูยะ รักนะ" เสียงแหบกระซิบแผ่วเบา ริมฝีปากบางกดจูบลงเบาๆที่ขมับเล็กอย่างเอาใจ ยูยะยิ้มทั้งๆที่หายใจหอบ
"ฉันก็รัก คาซึยะเหมือนกันนะ" ทั้งสองต่างประสานสายตา ส่งผ่านความรักให้กันเนิ่นนาน
ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน แม้ความลับนี้จะไม่สามารถบอกใครได้ แต่พวกเขาก็จะยังคงรัก และดูแลกันและกันตลอดไป แต่ว่าตอนนี้ .....
"คาเมะลุกไปซักทีซิ" ยูยะผลักอกอีกฝ่ายเบาๆ
"ต่ออีกรอบไม่ได้เหรอ " คาเมะบอกด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์
"ก็ไหนบอกว่าจะตามใจฉันทุกอย่างไง โกหกนี่" คาเมะบอกเสียงกระเง้ากระงอด แต่ก็ไม่ยอมขยับกายลุกอยู่ดี
ยูยะหรี่ตาก่อนจะโน้มคออีกฝ่ายลงมาหาแล้วกระซิบ ...
"ก็......ไปที่เตียงดีกว่า ตรงนี้มันแคบ" ....
......จบเหอะ ......
